ในที่สุดก็ตัดสินใจย้ายไดจาก Yenta4 จนได้

การเรียนที่เรียนมาอย่างต่อเนื่องมานาน ก็ได้สิ้นสุดซักที ทีนี้ก็ถึงช่วงเวลาสอบอีกแล้ว ขนาดเวลาสอบยังมีงานตามมาเป็นระยะๆ จากการสอบ 2 วันที่ผ่านมานี้ คาดว่าตกเกินครึ่งอย่างแน่นอน โดยเฉพาะ คณิตนี่แหละ ตัวดี เด๋วสอบวันสุดท้ายก็จะเจออีกรอบ

การสอบปีนี้ได้มีการปฏิรูปใหม่ ซึ่งทำให้หลายๆ คนอาจสอบตกมากขึ้น เพราะต้องนั่งสลับกับ ม.4 (ขนาดไม่ปฏิรูปก็ตกอยู่และ) เพื่อที่จะลดอัตราทุจริตให้เหลือ 0%

สอบครั้งที่ 1 วันที่ 26/09/48

แน่นอนตัวแรกที่เจอคือศัตรูตัวฉกาจของหลายๆ คน มันคือคณิต(เพิ่มเติม) นี่เอง การสอบเป็นไปอย่างไม่เครียด เนื่องจากทุกคนปลงแล้ว

ตามมาด้วยภาษาไทยที่ข้อสอบออกจากเล่มเขียวทั้งนั้น แต่ไม่ได้อ่านมา เสียดายชะมัด

และในที่สุดก็เจอสังคม MJ ออกจากห้องสอบมือหงิกกันเป็นแถว บางคนก็บ่นทำไม่ได้บ้าง ทำไม่ทันบ้าง ตามความคิดน่าจะให้เวลาสัก 90 นาทีนะ....

ภาษาจีน วิชานี้ขาดณพลก็ขาดคะแนน ไม่ต้องคิดอะไรมาก

คณิต MLP ตัวนี้มั่นใจมากๆ ว่าตก คณิตธรรมดาก็ทำไม่ได้อยู่แล้ว เจอแบบอังกฤษนี่ก็นอนรอส่งได้เลย

สอบครั้งที่ 2 วันที่ 28/09/48

วันนี้เป็นวันค่อนข้างสบายๆ

ภาษาไทยเพิ่มเติม ไม่น่าเชื่อว่าข้อสอบวิชานี้จะหมูมากๆ แต่อัตนัยค่อนข้างจะกินเวลาเล็กน้อย เนื่องจากว่าต้องเขียนเรียงความอย่างต่ำ 15 บรรทัด (ทำไมเอาเรียงความมาออกข้อสอบฟะ) แต่ก็ถือเป็นการช่วยได้มากอย่างคาดไม่ถึง

วิทย์ MLP เกลียดจังเลย พวก MLP เนี่ย ถ้าวิชานี้เป็นภาษาไทย คงประมาณ วิทย์ ป.3 ได้

สังคมเพิ่มเติม ข้อสอบแตกต่างจาก Midterm โดยสิ้นเชิง ระดับความยากเพิ่มจากเดิมประมาณ 2 - 3 เท่าตัวได้เลย

ภาษาอังกฤษอ่านเขียน วิชานี้คิดว่าง่ายนะ แต่ส่วนใหญ่ทำไมทำไม่ได้กันหว่า

สุขศึกษา.... เคืองอัตนัยมาก ออกไม่ตรงกับที่บอกเลยซักนิด มีโอกาสตกถึง 50%

เขียนสนุกสู้ปรัชไม่ได้แฮะ เหมือนเขียนเรียงความยังไงไม่รู้ แต่ยังไงก็ให้กำลังใจมือใหม่หัดเขียนด้วยน้า

วันนี้เป็นวันที่เรียบง่ายมากๆ.... สอบวันสุดท้าย โอ้เย้....

สิ่งแรกที่เจอ.... เป็นสิ่งที่เด็กอัสสัม(เกือบ)ทุกคน ต้องผวา คณิต!! มันมาอีกแล้ว คณิต ช่วงเช้า หลายคนยังปั่นงาน 5 จบบ้าง 4 จบบ้าง แล้วแต่ความสามารถ พวก 5 แผ่นก็เห็นมีบ่นๆ กันว่า "เย็บกระดาษไม่เข้า"

เอาล่ะ เรามาเริ่มการสอบคาบแรกกันดีกว่า แต่ก่อนสอบก็ยอมแพ้ซะแล้ว เมื่อเจอคนใต้มาคุมสอบ (มิสหยู๋) ทำเอาหลายๆ คนกดดันกว่าเดิมพอสมควร

8.50 am คณิตพื้นฐาน

ไม่น่าเชื่อ ว่าวิชานี้มันเป็นคณิตจริงๆ.... ทำไมตัวผมถึงทำได้ล่ะ ถึงแม้จะได้แค่ครึ่งเดียวก็เถอะ ทำให้เห็นว่า ถ้ามีความพยายามต่อสิ่งใด สิ่งนั้นก็จะประสบผล อาเมน

แต่ก็ยังเห็นหลายๆ คนที่ทำหน้าตาบูดบึ้งออกมาจากห้องสอบ พร้อมกันบ่นเหมือนกับผมว่า... "ทำไมกูไม่อ่านในสมุดวะ รู้วิธีคิดล่ะง่ายชิบ"

วิทย์พื้นฐาน

ข้อสอบของเทอมนี้ ออกไม่ค่อยตรงกับที่บอกเท่าไหร่นัก แต่ก็คิดว่าน่าจะผ่าน โดยมีข้อสอบของสายวิทย์หลุดมาข้อนึง ยังดีที่เขาให้ฟรี

หลังจบสอบครั้งนี้ กิตติได้นำข่าวมาบอกว่า ม.ปจพ เรียก คำถามแรกที่คิดขึ้นมาในหัวคือ "กูทำอะไรผิดวะ" แล้วกิตติก็บอกอีกนิดว่า "ให้มาเรียกตั้งแต่เช้าแล้ว" ทำให้รู้สึกเครียดกว่าเดิมเล็กน้อย

ภาษาอังกฤษ MLP

ทำไม MLP ถึงออก Error Sentence ล่ะเนี่ย - -" เครียดกันหมด

ภาษาอังกฤษพื้นฐาน

รู้สึกว่าอันนี้จะหนักกว่าอันที่แล้ว เพราะว่า 80% คือออก Error Sentence หมด

คอมพิวเตอร์

ข้อมูลที่ ม. ให้มาอ่านรู้สึกว่าจะไม่ตรงกับที่เขาสอน ข้อสอบก็ไม่ได้ยากอะไรมากมาย (อยากได้เต็มง่ะ) แต่คงไม่มีโอกาส

ขณะนี้ เกือบ 4 โมงเย็น เนื่องจากรอประชุมชมรม.... รู้สึกว่าลืมอะไรไปอย่างแฮะ พอนึกขึ้นได้ว่าลืมไปหาครูประจำชั้นสุดที่รักได้ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นทันที จึงรีบวิ่งขึ้นไป เจอ ม. กะลังสอบห้อง 6 อยู่ เลยตรงดิ่งเข้าไปถาม.... "เรียกผมหรอค้าบ" (ทำท่าทางใจเย็น)

แต่สิ่งที่เขาพูดนั้นกลับตรงกันข้าม ดันชมเรื่องเรียงความที่ส่งตอนสอบว่าเขียนได้ดีแล้วก็จะให้เต็ม รวมถึงอยากเจอปรัชกะโบ้ทอีกด้วย เนื่องจากว่าปรัชแต่งแบบแนวใหม่(เกินไปมั้ง) ส่วนโบ้ทได้ยินว่าแต่งไม่ได้เรื่อง เลยสามารถไปตามโบ้ทได้เพียงคนเดียวเนื่องจากว่าปรัชกลับบ้านไปก่อนหน้านั่นแล้ว

16.30 นาฬิกา

มันเป็นการประชุมชมรมที่สำคัญอะไรอย่างงี้ พูด 3 ประโยคจบ แล้วจะให้อยู่รอทำไมตั้งนานฟะ หงุดหงิดชะมัด ออกมาจากห้องมัลติ ต้องเจอเรื่องที่เหวอกว่าเดิม "กระเป๋าหาย"

ไอ้สัด ใครแม่งเอาไปไม่บอกกูวะ เลยโทรหาไอ้จืดในทันใด มันก็เลยบอกว่า แบกกระเป๋าไปด้วย ตอนนั้นในใจหงุดหงิดมากๆ.... สุดท้ายก็หามันไม่เจอจึงเดินทางตัวเปล่าไปยังร้านขายข้าวหน้า รร. ท่ามกลางหมู่เด็กๆ เซ็นโยที่แหกปากร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน นั่งรอไอ้จืด 10 นาทีก็แล้ว.... มันพึ่งโทรมา "ถ้ามึงพลาดรถทิพวัลคันนี้ อย่าหวังจะได้กระเป๋าคืน" "อ้ากกกกกก ไอ้เหี้ย" ผมตะโกนในโทรศัพท์เสียงดังจนกระทั่งเซนโยกลุ่มใหญ่กลุ่มนั้น หันมามองผมเป็นเป้าสายตาหมด.... ผมก็วิ่งขึ้นรถทันจนได้

และสุดท้าย ผมก็กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ (รึเปล่า) ไดอารี่ที่แสนจะเรียบง่ายก็คงจะจบเพียงเท่านี้ และท่านอย่าเม้นแบบเรียบง่ายล่ะ "หายสงสัยกันแล้วใช่ไหม ว่าทำไมไดผมถึงเหมือนเรียงความ แหะๆ"

ทักทายเล็กน้อย

ขอสวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่าน.... ก่อนอื่นต้องขอโทษก่อนเลย ที่เว้นช่วงการเขียนไว้นานนนนนนนนน... มาก สาเหตุก็มาจากงานที่โถมเข้ามาในช่วงก่อนสอบนี่เอง... รวมถึงอู้ด้วยนิดหน่อย ช่วงนี้เป็นช่วงที่ชะตาชีวิตของผมกำลังตกต่ำมากๆ ลองมาฟังเหตุการณ์ในวันนี้ดูดีกว่า

บรรยากาศยามเช้าที่แสนสบายในช่วงวันศุกร์ โดยที่ผมไม่ทันรู้ตัวเลย ว่าจะมีสิ่งร้ายๆ เกิดขึ้นกับผม....

คาบที่ 1 คณิตศาสตร์ มีการสั่งงานให้ทำลงกระดาษรายงาน ซึ่งส่งภายในวัน...

คาบที่ 2 จีน เป็นคาบที่รู้สึกว่ามีความสุขมาก นั่งฟังเพลงไป ลอกงานสังคมไป แหม วันนี้มันช่างสบายอะไรอย่างงี้

คาบที่ 3 - 4 Computer

Present งานให้ Mr. จีโน่ฟัง ดำน้ำไปเรื่อยๆ จนผ่านพ้นมาด้วยดี ช่วยเพื่อนสร้าง Web แล้วก็ทำงานทุกอย่างจนเสร็จสมบูรณ์

พักเที่ยง

กินขนมปังกับเพื่อนๆ

คาบ 5 สังคม

เรียนสบายๆ ได้ความรู้เรื่อง FTA

พัก 10 นาทีบ่าย

ส่งงานคณิต อังกฤษ และไทย

คาบ 6 ชมรม

คุยกับรุ่นน้องในชมรมเกี่ยวกับความเป็นไปของชมรมในปีหน้า มีการพูดคุยระหว่างสมาชิกชมรมกับอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งก็จบด้วยดี

เลิกเรียน

เก็บหนังสือที่อยู่บนชั้นจำนวนมากมายขนกลับบ้าน มีความสุขมากๆ เพราะจะได้กลับมาเล่นเกมและ.... แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

งานคณิต... อยู่บนโต๊ะของชิ้น ซึ่งเป็นชื่อของเราเอง

"เฮ้ย ใครเอาของกูไปลอกแล้วไม่ส่งให้วะ!!" ผมโมโหมาก ตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว

"เออ ตอนกูส่งก็ไม่เห็นของมึง ไปส่งตอนนี้ก็ยังทันมั้ง" หัวหน้าห้องเดินมาบอก (แล้วทำไมไม่ถามกูอ้ะ)

ผมรีบวิ่งไปห้องพักครูคณิตทันทีอย่างไม่รีรอ

"ฉันไม่รับรู้ใดๆ ทั้งนั้น" ครูประจำวิชาพูดตัดบทและไม่รับฟังเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้นทำให้ทราบถึงจุดประสงค์ที่เขาต้องการสื่อสารทันที ว่า "ไม่ให้ส่ง"

ผมเดินคอตกขึ้นมาบนห้อง....

มาร์กเดินเข้ามาถามว่า "เป็นอะไรไป ส่งคณิตไม่ได้หรอ"

"มีคนเอาของกูไปลอกแล้วไม่ส่งให้" ผมกล่าวไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"อ่า เด๋วกูลองไปส่งดูให้ เด๋วลองอ้างโน้นอ้างนี่ดู" มาร์กกล่าว พร้อมวิ่งจากไป

"กูพอจะรู้แล้ว ว่าใครเป็นคนเอาไปลอก" ระชากล่าวพร้อมยิ้มเล็กน้อย

"มันอาจไม่ใช่อย่างที่มึงคิดก็ได้" ผมได้โต้ตอบกลับไป เพราะไม่อยากคิดเรื่องที่ไม่สมควร ซึ่งได้คิดไปบ้างแล้ว

"มันบอกให้กูไปตายอ่ะ" มาร์กวิ่งกลับมา

"ไม่เป็นไรหรอก.... ขอบใจนะ.." ผมเพียงได้แค่พูดปลอบใจตัวเอง พร้อมรับงานกลับไป

จากเรื่องจะเห็นได้ว่า... ผู้บริสุทธิ์ในสังคมปัจจุบัน ก็ไม่ได้รับการปกป้องจากความยุติธรรมอีกต่อไปแล้ว ความมีเหตุผลในสังคม ก็หายไปพร้อมกับความยุติธรรม เหลือเพียงความโลภ การแย่งชิง และอารมณ์..... ผมไม่เสียใจเรื่องที่ไม่ได้ส่งงานเท่ากับการที่ได้รับรู้ความจริง ว่ามีเพื่อนในห้องบางคนทำตัวแบบนี้.... มันน่าเสียใจจริงๆ...

บางคนที่อ่าน อาจจะเห็นว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าเกิดขึ้นกับตัวคุณออก รับรองเลยครับ... มันเป็นเรื่องที่น่าจะตระหนักว่า "เพื่อนทำกับเพื่อนแบบนี้ได้ไง" แค่เพียงกระดาษแผ่นเดียว เอามาลอก แล้วส่งให้ไม่ได้เชียวหรือ อยากให้ลองเก็บไปคิดกันดูครับ

Edit นิดนึง... รู้สึกจะมีคนเข้าใจผิดกันเยอะ แต่ยังไม่รู้เลยนะ ว่าใครเป็นคนเอาไปลอก - -