อดีต ปัจจุบัน อนาคต สามสิ่งนี้ล้วนเป็นคำจำกัดความช่วงเวลาของมนุษย์ที่ตั้งขึ้นมาในการตีความถึง สิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เผชิญ และสิ่งที่คาดหวัง

เราเป็นคนที่ไม่เคยเชื่อสิ่งที่มองไม่เห็น...

และปัจจุบัน เราก็เป็นแค่คนคนนึงที่ใช้ชีวิตให้จบไปวันๆ โดยที่ไม่ได้สนใจอะไร

ไม่ต้องคิดให้มาก แค่ขอให้มีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว ภาระหน้าที่ที่ได้รับมา จะทำบ้าง ไม่ทำบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร บางทีก็แอบคิดว่า ถ้าพระเจ้ามีอยู่จริง พระเจ้าลืมให้พรอะไรบางอย่างติดตัวมาตอนเกิดหรือเปล่า? ถึงได้เป็นคนไม่เอาอ่าวขนาดนี้

"เธอคนนั้นน่ะ"

 
 
มีชายคนนึงที่เราไม่รู้จักได้เอ่ยปากเรียกเราขึ้นมา
 
"กำลังคิดว่าโลกนี้มันไม่ยุติธรรม หรือแอบต่อว่าสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่สินะ?" ชายแปลกหน้าผู้นั้นกล่าว ไม่รู้ว่าเพราะนอนน้อยไปหรือเปล่า เราจึงรู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวชายผู้นั้นเหมือนจะมีอะไรพิเศษอยู่

"เอ่อ มีธุระอะไรหรือเปล่าเอ่ย?" เราได้ตอบกลับไป แต่ค่อนข้างรักษาระยะเล็กน้อย เนื่องจากกลัวจะเจอพวกต้มตุ๋น

"ถ้าเบื่อชีวิตที่มีอยู่ตอนนี้ก็ลองเป่านี่ซะสิ" ชายผู้นั้นได้ยื่นสิ่งที่คล้ายใบไม้ให้ แต่น่าแปลกที่ใบไม้นั้นมีสีรุ้ง เมื่อยัดใส่มือของเรามาเสร็จก็เดินจากไปทันที

"เอ่อ คุณเป็นใครกันแน่?" อยู่ๆ มีคนมอบของให้โดยที่ไม่รู้จักหน้าค่าตา เป็นใครก็คงจะถามประโยคนี้ขึ้นมา

"หืม? สนใจด้วยเหรอ? ถ้าจะให้ตอบล่ะก็... พระเจ้าล่ะมั้ง?" จากนั้นชายคนนั้นก็ได้หายไปในฝูงชน

สงสัยมันจะสติไม่ค่อยดี

......หลายวันผ่านไป

"รายงานสามวิชา ส่งพรุ่งนี้ใครมันจะไปทันล่ะเนี่ย" เราได้พร่ำบ่นกับตัวเอง

และสายตาก็ได้เหลือบไปเห็นใบไม้สีประหลาดนั่น ไอ้เราก็บ้าเก็บกลับมานะ

และไม่รู้อะไรดลใจ เลยได้ลองเผลอเป่าดูจริงๆ และมีเสียงประหลาดแว่วออกมาจากตัวใบไม้

ฟิ้วววววววววว มีควันหนาปรากฏขึ้นมาพร้อมเงาคนข้างใน

"ใครน่ะ มาทำอะไรในบ้านฉัน"

"บ้านนายก็เป็นบ้านของฉันเหมือนกันแหละ" เสียงจากควันได้กล่าว

"เฮ้ย" จู่ๆ มีตัวเราอีกคนโผล่มาอยู่ตรงหน้า แถมยังดูมีอายุ และบุคลิกดีกว่าตัวเราเป็นสิบๆ เท่า เป็นใครก็คงต้องตกใจทั้งนั้น

"แค่เห็นตัวเองในอนาคตมันน่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ที่เรียกมามีอะไรล่ะ?"

"เอ่อ.. พอดีเซ็งๆ ก็เลยลองใช้ไอ้นั่นดู ไม่นึกว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น..." เรายังรู้สึกงงๆ ในสิ่งที่เกิดขึ้น

"อ้ะ นั่นมันรายงานสมัยเรียนนี่ คิดถึงจังเลยนะ ถ้าเป็นตอนนี้ให้ทำห้านาทีก็คงเสร็จหมด" ชายผู้อ้างว่าตนมาจากอนาคตกล่าว

"ทำได้จริงดิ? งั้นก็ลงมือโลด กำลังปวดหัวอยู่พอดีว่าจะทำยังไงกับมัน" เราเองก็แอบคิดในใจว่าดีเหมือนกัน อะไรจะเกิดขึ้นก็แล้วแต่ ขอเพียงแค่งานเสร็จทุกอย่างก็โอเค

และมันก็ไม่น่าเชื่อ ไอ้บ้านั่นมันทำเสร็จภายในห้านาทีจริง คนหรือเปล่าเนี่ย?

"สนุกจัง ไอ้การทำงานเนี่ย... อ้ะใกล้ได้เวลาแล้ว" เมื่อกล่าวเสร็จ ร่างของหมอนั่นก็กลายเป็นควันทันที ไม่รู้จะเอาทฤษฎีอะไรมาอ้างอิง เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ก็รอดตายแล้ว

และหลังจากนั้น เมื่อมีงานเข้ามา เราก็เรียกตัวเองจากในอนาคตมาทำงานให้เสมอ ช่างเป็นชีวิตที่สุขสบายเหลือเกิน โดยแต่ครั้งที่ตัวตนนั้นออกมา จะอยู่ได้ประมาณ 10 - 20 นาที ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่มารับใช้ข้้างๆ ตลอดไปเลยนะ
 

แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ ครั้งหลังๆ ที่เรียกมาเหมือนคุณภาพงานจะตกลง ข้อมูลผิดบ้าง ลืมทำบ้าง และที่สำคัญไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ว่าสภาพหมอนั่นดูโทรมๆ แย่ๆ ไอ้เราก็คิดแค่ว่า ใช้งานมันมากๆ มันคงจะเหนื่อย จนกระทั่งการเป่าใบไม้เรียกครั้งสุดท้ายมาถึง

สภาพชายผู้มาจากอนาคตที่ออกมาดูย่ำแย่มาก ย่ำแย่กว่าตัวเราในปัจจุบันนี้เสียอีก แถมเรียกออกมายังไม่ยอมช่วยงานตามคำสั่ง กลับเดินดุ่ยๆ ไปนอนดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ


"ทำไมช่วงหลังถึงทำตัวย่ำแย่แบบนี้ งานการก็ไม่ช่วยทำ แล้วจะเรียกออกมาทำไม?" เราได้กล่าวถ้อยคำอย่างไม่พอใจ

"นี่เอ็งยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? นึกไม่ถึงว่าตัวฉันจะซื่อบื้อถึงขนาดนี้?" ชายผู้นั้นกล่าว

"หมายความว่ายังไง? ไม่เข้าใจอะไร? นายมีหน้าที่มาช่วยตัวตนในอดีต มันก็แค่นั้นไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงละเลยกับหน้าที่ของตัวเองล่ะ?" เราพูดโดยตั้งความหวังให้ชายผู้นั้นกลับมาเป็นคนเดิม และพร้อมที่จะช่วยงานอีกครั้ง

"นี่ไม่เคยคิดอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอันเลยล่ะสิ ก็ได้ จะอธิบายให้ฟังเอาบุญ ลองคิดดูดีๆ นะ ในเมื่อตัวฉันในอดีตเรียกตัวเองในอนาคตมาใช้งาน โดยที่ตัวเองเอาแต่ยืนดู ไม่ก็หนีไปนั่งเล่นที่อื่นโดยไม่สนใจจะทำอะไรด้วยตัวเอง แล้วคิดดูสิว่าตัวเองในอนาคตจะทำอะไรเป็น? ทุกครั้งที่เอ็งเรียกมา ความสามารถของฉันก็ค่อยๆ ด้อยลงเรื่อย โดนไล่ออกจากที่ทำงาน โดยแฟนทิ้ง รู้สึกขี้เกียจไม่อยากทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ทุกอย่างเป็นเพราะใคร? ไม่ใช่ว่าเพราะเอ็งเหรอ? ที่เรียกมาทำงานเพราะเห็นว่าสะดวกดี พอมีคนคอยทำอะไรให้ก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องทำอะไร แล้วไม่ต้องมาเรียกหาเรื่องของหน้าที่เลยนะ คนที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อว่าคนอื่นหรอก ระหว่างที่อธิบายนี้เวลาคงใกล้จะหมดแล้ว จะดำเนินชีวิตยังไงต่อไปก็ลองคิดเอาเองแล้วกัน หวังว่าสมองตันๆ นั่นจะยังพอคิดอะไรออกได้บ้างนะ?"

เมื่อกล่าวจบ ชายผู้นั้นก็หายไปพร้อมกับควัน

ปกติหมอนั่นโผล่มา ก็เอาแต่ก้มหน้าช่วยงานอย่างเดียว ไม่เคยพล่ามอะไรเป็นคุ้งเป็นแควขนาดนี้...

นี่เราทำอะไรลงไป? สิ่งที่เราทำมาทั้งหมดเราไม่เคยได้รู้เลย ว่าเป็นการทำลายตัวเองอย่างช้าๆ

เราในวันนี้ ก็คือตัวเราในอนาคต ตัวเราในอนาคตจะมีสภาพเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับว่าเราในตอนนี้จะดำเนินชีวิตไปในทิศทางไหน

เราได้เดินออกไปนอกเมืองเพื่อเรียบเรียงความคิดต่างๆ ด้วยสมองที่แทบจะไม่เคยได้ใช้งาน

เราทำอะไรวันนี้... ก็ต้องรับผลในส่วนของวันพรุ่งนี้ด้วย...

เอาล่ะ... เลิกดีกว่า เลิกที่จะโยนหน้าที่ของตัวเองให้คนอื่น

ตั้งใจสักนิด เผื่อเราจะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเหมือนตัวเราที่เรียกออกมาในครั้งแรก... ได้สักครึ่งหนึ่งก็ยังดี

เราได้ปล่อยใบไม้สีประหลาดนั่น ปลิวไปตามสายลม


เอาล่ะ... กลับไปทบทวนบทเรียนดีกว่า

 
.....
....
...
 
เพราะตัวเราในวันนี้ คือรากฐานของตัวเราในวันพรุ่งนี้
 
 
เรื่อง : BigBoom
ภาพ : Aspirin

edit @ 11 Jul 2011 14:09:28 by BigBoom and Aspirin

Comment

Comment:

Tweet

เป็นเรื่องสั้นที่ให้ข้อคิดดีมากๆ

#1 By AB on 2011-07-11 11:16