จุดจบ.....
วันสุดท้าย.....
วันที่รอคอย.... หรือวันที่ไม่อยากให้มาถึง....
การพบเจอ.... การพลัดพราก
อดีต... ที่ไม่อาจทิ้ง... สู่... อนาคต... ที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ความเสียใจ... น้ำตา
ความดีใจ... น้ำตา
ทุกสิ่งนั้นมันคืออะไร....
ความรู้สึก... ที่ไม่เคยมี
ไม่ใช่ความเสียใจ... แต่ก็ไม่ใช่ความสุข... มันคืออะไร....
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เกิดขึ้นราวกับความฝัน...
จบสิ้น... หรือพึ่งเริ่มต้น....
3 ปี... มันได้ผ่านไปแล้ว...
---------------------------------------------------
ตลอดสามปีที่ผ่านมา.... เราได้รอคอยวันนี้... แต่เมื่อถึงวันนี้... เรากลับไม่อยากให้มันผ่านไป แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธมันได้... ได้เห็นหลายๆ คนร้องไห้... แต่เรากลับไม่ร้องไห้... เพราะอะไร...
ไม่เสียใจ?...
อคติ?...
ความเกลียดชัง?...
ไม่ใช่ทั้งนั้น....
เราเสียใจ... พร้อมกับดีใจ...
เราข่มความเสียใจไว้... เพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้คนอื่นเห็น...
เราขอโทษ ที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกออกไป....
คงได้แต่หวังว่า ทุกคนคงเข้าใจความรู้สึกของเรา.......
ความรู้สึกที่มีในวันนี้
เป็นสิ่งชี้ชะตาความเหมาะสม
ไม่ว่าใครจะว่าเราโง่งม
ก็เหมาะสมที่เขาด่าว่าเศษคน
ความรู้สึกในใจที่มีมา
ข่มน้ำตาเก็บไว้ช่างขื่นขม
เจ็บระทมหัวใจไม่ยืนยง
ขอเพื่อนจงเดินคู่ตลอดไป...
"ความรู้สึก ไม่สามารถบรรยายเป็นตัวอักษรได้ แต่อยากให้เพื่อนทุกคนเข้าใจว่า ผมต้องการสื่อถึงอะไร"
นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะเขียนไดอารี่ของ ม.ปลาย แล้ว ขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จ
The End of School Life
