ทักทายเล็กน้อย

ขอสวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่าน.... ก่อนอื่นต้องขอโทษก่อนเลย ที่เว้นช่วงการเขียนไว้นานนนนนนนนน... มาก สาเหตุก็มาจากงานที่โถมเข้ามาในช่วงก่อนสอบนี่เอง... รวมถึงอู้ด้วยนิดหน่อย ช่วงนี้เป็นช่วงที่ชะตาชีวิตของผมกำลังตกต่ำมากๆ ลองมาฟังเหตุการณ์ในวันนี้ดูดีกว่า

บรรยากาศยามเช้าที่แสนสบายในช่วงวันศุกร์ โดยที่ผมไม่ทันรู้ตัวเลย ว่าจะมีสิ่งร้ายๆ เกิดขึ้นกับผม....

คาบที่ 1 คณิตศาสตร์ มีการสั่งงานให้ทำลงกระดาษรายงาน ซึ่งส่งภายในวัน...

คาบที่ 2 จีน เป็นคาบที่รู้สึกว่ามีความสุขมาก นั่งฟังเพลงไป ลอกงานสังคมไป แหม วันนี้มันช่างสบายอะไรอย่างงี้

คาบที่ 3 - 4 Computer

Present งานให้ Mr. จีโน่ฟัง ดำน้ำไปเรื่อยๆ จนผ่านพ้นมาด้วยดี ช่วยเพื่อนสร้าง Web แล้วก็ทำงานทุกอย่างจนเสร็จสมบูรณ์

พักเที่ยง

กินขนมปังกับเพื่อนๆ

คาบ 5 สังคม

เรียนสบายๆ ได้ความรู้เรื่อง FTA

พัก 10 นาทีบ่าย

ส่งงานคณิต อังกฤษ และไทย

คาบ 6 ชมรม

คุยกับรุ่นน้องในชมรมเกี่ยวกับความเป็นไปของชมรมในปีหน้า มีการพูดคุยระหว่างสมาชิกชมรมกับอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งก็จบด้วยดี

เลิกเรียน

เก็บหนังสือที่อยู่บนชั้นจำนวนมากมายขนกลับบ้าน มีความสุขมากๆ เพราะจะได้กลับมาเล่นเกมและ.... แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

งานคณิต... อยู่บนโต๊ะของชิ้น ซึ่งเป็นชื่อของเราเอง

"เฮ้ย ใครเอาของกูไปลอกแล้วไม่ส่งให้วะ!!" ผมโมโหมาก ตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว

"เออ ตอนกูส่งก็ไม่เห็นของมึง ไปส่งตอนนี้ก็ยังทันมั้ง" หัวหน้าห้องเดินมาบอก (แล้วทำไมไม่ถามกูอ้ะ)

ผมรีบวิ่งไปห้องพักครูคณิตทันทีอย่างไม่รีรอ

"ฉันไม่รับรู้ใดๆ ทั้งนั้น" ครูประจำวิชาพูดตัดบทและไม่รับฟังเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้นทำให้ทราบถึงจุดประสงค์ที่เขาต้องการสื่อสารทันที ว่า "ไม่ให้ส่ง"

ผมเดินคอตกขึ้นมาบนห้อง....

มาร์กเดินเข้ามาถามว่า "เป็นอะไรไป ส่งคณิตไม่ได้หรอ"

"มีคนเอาของกูไปลอกแล้วไม่ส่งให้" ผมกล่าวไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"อ่า เด๋วกูลองไปส่งดูให้ เด๋วลองอ้างโน้นอ้างนี่ดู" มาร์กกล่าว พร้อมวิ่งจากไป

"กูพอจะรู้แล้ว ว่าใครเป็นคนเอาไปลอก" ระชากล่าวพร้อมยิ้มเล็กน้อย

"มันอาจไม่ใช่อย่างที่มึงคิดก็ได้" ผมได้โต้ตอบกลับไป เพราะไม่อยากคิดเรื่องที่ไม่สมควร ซึ่งได้คิดไปบ้างแล้ว

"มันบอกให้กูไปตายอ่ะ" มาร์กวิ่งกลับมา

"ไม่เป็นไรหรอก.... ขอบใจนะ.." ผมเพียงได้แค่พูดปลอบใจตัวเอง พร้อมรับงานกลับไป

จากเรื่องจะเห็นได้ว่า... ผู้บริสุทธิ์ในสังคมปัจจุบัน ก็ไม่ได้รับการปกป้องจากความยุติธรรมอีกต่อไปแล้ว ความมีเหตุผลในสังคม ก็หายไปพร้อมกับความยุติธรรม เหลือเพียงความโลภ การแย่งชิง และอารมณ์..... ผมไม่เสียใจเรื่องที่ไม่ได้ส่งงานเท่ากับการที่ได้รับรู้ความจริง ว่ามีเพื่อนในห้องบางคนทำตัวแบบนี้.... มันน่าเสียใจจริงๆ...

บางคนที่อ่าน อาจจะเห็นว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าเกิดขึ้นกับตัวคุณออก รับรองเลยครับ... มันเป็นเรื่องที่น่าจะตระหนักว่า "เพื่อนทำกับเพื่อนแบบนี้ได้ไง" แค่เพียงกระดาษแผ่นเดียว เอามาลอก แล้วส่งให้ไม่ได้เชียวหรือ อยากให้ลองเก็บไปคิดกันดูครับ

Edit นิดนึง... รู้สึกจะมีคนเข้าใจผิดกันเยอะ แต่ยังไม่รู้เลยนะ ว่าใครเป็นคนเอาไปลอก - -